دارم علی لهراسبی گوش می دهم. آلبومش را از اینترنت به صورت دزدی دانلود کرده ام. و از این کار سخت نادم هستم. اما دیگر کار از کار گذشته است. علی لهراسبی که به قول پدرم سلطان غم است، دارد برایم می خواند… ببار بارون… که اینجا شکل زندونه، ببار بارون، دل بی طاقتم خونه…
فردا که برسد و تو این نامه را بخوانی، خیالاتی پیش خود خواهی داشت. که خداوکیلی دلم نمی خواهد خیلی از خیالات تو سر در بیاورم. خیالاتت مال خودت. بگذار از خیالات امروز خودم برایت بگویم. که فکر نکنی فقط خودت خیالات داری و ما از آن هایش هستیم.
“اگر می خواهی بیشتر با حس الآن من همسو شوی، پس Johann Straub Ensemble گوش کن. ( البته اگر با موزیک های پدرت حال می کنی و ما را فسیل نمی خوانی”
پسرم، این روزها کمتر می خوابم و به خیالم می توانم مدت زیادی با شبانه روزی سه ساعت خوابیدن دوام بیاورم. این جمله را بیشتر برای خودم گفتم. چون که یادم نرود برای چه چیزهایی تلاش می کنم. پسرم، دردت به جانم، حتما کار کردن مادرت را دیده ای، من را در جیبش می گذارد. ما کار می کنیم و به زندگی عشق می ورزیم. شاید دیگر آن روزها کار کردن برای شماها یک Habit شده باشد. الآن که مطمئنا اینجورها نیست. اما سخت کار می کنیم. به کم قانعیم اما زیاد می خواهیم. بله پسرم، ممکن است که املایم ضعیف باشد و تو به ریش سفیدمان بخندی، ( شاید هم شما pinglish می نویسید ) اما این غلط های کوچک را ببین و بگذر از اشتباهات بزرگمان.
خیلی ها مثل من و مادرت، این روزها را تجربه کرده اند. و برایشان لذت ها خاطره شده اند. اما پسرکم، ما لذت هایمان را به قصد خاطره شدن نمی بریم. مادرت این روزها خیلی هوای من را دارد. بگمانم دارم برایش کم می گذارم.
“آهنگ را عوض کردم، از Joe Satriani هر چه داری گوش کن.”
برای خودم جالب است که تو را نصیحتی پصیحتی نکردم. این روزها آدم ها زیاد دوست دارند همدیگر را نصیحت کنند و فکر می کنند تجربه های خودشان سرشار از همه چیزهایی ست که به آن نرسیده اند. و به خود جرأت می دهند با آنچنان جسارتی به آدم گوشزد کنند که کدام کار درست است و کدام نیست.
به مادرت نگاه کن، این هم نصیحت من.
عاشق آن دمم، که با سرعت پانصد کیلومتر بر ساعت از جاده خارج شوم و به دره ای بیافتم، و ماشین دمی میان آسمان و زمین باشد. درها قفل. چشم ها باز٫ رگ ها خشک. قلب استاده. و آدم هایی که قبل از مردن می میرند. عاشق آن دم هستم. خالص ترین توبه ها، در همین لحظات هستند. ناب…
دینگ.. طبقه همکف ( بماند که همکف، همکف است، طبقه نیست. ) از درب آسانسور که پدر پدرمان ( خدا بیامرزدشان ) در آمد تا گذاشته شد، که در طبقه همکف است تا زمین سه پله فاصله وجود دارد. این یعنی خیلی هم همکف نبوده. و برای کسی که زانوهایش سابیده است بین یک پله با دو پله فرق چندانی نمی کند. در هر حال می نالد. و ما هم دلمان خوش است. که آسانسور ما را به “طبقه” همکف آورده است. سه پله را هم که طی کردیم و به همکف رسیدیم، تازه می شود جلوی درگاهی در ورودی. که یک پله هم آنجاست. انگار کسی که آنجا را ساخته خوشش می آمده برای خودش ناله و نفرین بخرد. ما از آن یک پله پایین نمی رویم و به جایش از پله های پارکینگ پایین می رویم. پارکینگ جایی ست که ماشین ها دقیقا جوری پارک می شوند که هیچ کس نتواند به سلامت از آنجا خارج شود. و البته پارکینگ جایی ست که جای سه چراغ دارد اما فقط یکی از آن ها، آن هم با کلی التماس روشن می شود. پارکینگ هم همان طور که از پله های بدترکیبش مشخص است آسانسور ندارد. البته گله ای نیست. همین که به جای ۹۸ پله یک آسانسور گذاشته اند کفایت می کند. آن ۱۲ پله ی دیگر را با پله می رویم. بهترین راه کار برای بیرون آوردن ماشین از پارکینگی اینچنینی این است که اول نیتمان پاک باشد. دوم دیرمان نشده باشد. که اولی را اگر رد کردیم، مطمئنا دومی غیر قابل دور زدن است. با عجله سربالایی پارکینگ را می دویم تا درب را باز کنیم. بله، این چهره ی یک آدمی ست که هیچ کدام از کلیدهای ورودی را ندارد. و مجبور است هر روز صبح طول پارکینگ را بدود. چون هم دیرش شده هم کلید ندارد. این سزای کسانی ست که کلید ندارند. البته هنوز سیستم درب های مدل جدید ریموت دار روی درب ما نصب نشده است. چون تازه آیفون را عوض شده، و حالا حالاها از همسایه ها بخاری بلند نمی شود. درب نصفه نیمه باز می شود. همین قدر کافیست تا یک ماشین ریزه میزه از آن رد شود. و آن ماشین ریزه میزه از آن درب نیمه بازشده رد می شود. آن هم عقب عقب. چون وقت سر و ته کردن وجود ندارد. و تنها کسی که ماشینش را از این پیچ خطرناک سر و ته بیرون می آورد همین است. کل زمانی که ماشین اجازه ی گرم شدن دارد وقتی ست که درب پارکینگ در حال بسته شدن است و عینک آفتابی در حال گذاشتن، و کمربند در حال چفت شدن. و راننده در حال آماده شدن. و لباسی که زیر کمربند ماشین باید مرتب شوند. یک، گاز، کلاچ، سر کوچه. و دوباره تکرار صحنه ای که هر روز صبح راننده آن را تماشا می کند. ماشین هایی که می روند. و آن هایی که می آیند. و کسی نیست به ماشینی که از فرعی می آید اجازه ی ورود به صراط مستقیم بدهد. انگار آن هایی که از فرعی می آیند همان بهتر که نیایند. حرف خدا را هم روی زمین می اندازیم. و در راه اصلی هم که چه دست اندازهایی که باید از آن ها عبور شود. آپارتمان های نیمه ساخته ای که نصف خیابان را با مصالحشان گرفته اند. همیشه این مصالح کار را خراب می کنند. انتهای این خیابان ابتدای خیابان دیگری ست. و خیابان ها ادامه دارند. و بعد از ظهر دوباره همین مسیر رو به عقب. و تمام تلاش راننده برای رسیدن هر روز تکرار می شود. می رسد، بدون اینکه به جایی برود.
به عنوان پی نوشت:
وبلاگ. جایی که آدم ها در آن پست می گذارند. و پست. جایی که آدم ها در آن حرف می زنند. و حرف. کاری که آدم ها خیلی انجام می دهند. وبلاگ را هر جور که بخواهیم ترجمه کنیم باز یا از کلمات عربی استفاده می کنیم یا انگلیسی. پست را می توان گفت نوشته. نوشته که حرف نیست. اما جالب است که در نوشته هایمان حرف می زنیم. آدم ها وقتی به هم می رسند انتظار دارند که در مقابل حرف هایشان چیزهایی بشنوند. مثل وقتی که به وبلاگ کسی می رویم انتظار داریم چیز جدیدی ببینیم و بخوانیم. یعنی انتظار داریم آن آدم چیزی گفته باشد. چیزی که قبلا گفته اند و ما دوست داریم بشنویم. در صورتی من خودم و هزاران نفر دیگر نمی توانیم به حرف های خیلی ها گوش دهیم و از زیرش در می رویم. اما جالب است که وبلاگ هایی را می خوانیم که حرف هایشان مفت هم نمی ارزد. انگار تعارف داریم باهایش. اصلا انگار سادیسم داریم و خودمان را اذیت می کنیم. و هر بار می گوییم چه بیخود. یا گاهی می گوییم: … هیچ چیز نمی گوییم. چون آن وبلاگ دیگر حرفی برایمان باقی نگذاشته است.
اصلا ما آدم های جالبی هستیم.
موج های مرا دنبال کنید