)متولد ۳۱ خرداد ۱۳۲۶ همدان) حقوقدان، قاضی سابق دادگاه، نویسنده و مدرس ایرانی است. او از نخستین قاضیان زن در ایران  و نخستین ایرانی است که جایزه صلح نوبل را به‌خاطر تلاش برای ترویج مردم‌سالاری و رعایت حقوق بشر در ایران به ویژه در مورد حقوق زنان و کودکان در سال ۲۰۰۳ میلادی دریافت کرده است.

زندگینامه

او درسال ۱۳۲۶ در شهر همدان به دنیا آمد. پدرش محمد علی، یکی از اولین اساتید حقوق تجارت بود. هنگام تولد ، پدرش ریاست اداره ثبت شهر همدان را بر عهده داشت.

خانواده اش هنگامی که او یک سال داشت به تهران نقل مکان نمودند. دورهٔ دبیرستان را در دبیرستان انوشیروان دادگر و رضاشاه کبیر به اتمام رسانید و در سال ۱۳۴۴ وارد دانشکده حقوق شد. پس از اخذ مدرک لیسانس و قبولی در کنکور دادگستری و شش ماه کارآموزی قضاوت، در اسفند ۱۳۴۸ به عنوان قاضی رسماً کار خود را شروع کرد. او جزو نخستین قاضیان زن در ایران بود. او به موازات قضاوت در دادگاه به ادامهٔ تحصیل پرداخت و در رشتهٔ حقوق خصوصی در سال ۱۳۵۰ از دانشگاه تهران با درجهٔ ممتاز به مدرک فوق لیسانس دست پیدا کرد. پس از کار در سطوح مختلف دادگستری، در سال ۱۳۵۴ به ریاست شعبه ۲۴ دادگاه شهرستان نائل آمد.

او اولین زن در تاریخ دادگستری ایران است که به ریاست دادگاه برگزیده شده  و در بین سالهای ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ میلادی در این سمت فعالیت داشته است. پس از سقوط حکومت شاهنشاهی در بهمن ۱۳۵۷ او و دیگر زنان قاضی را از مقام قضاوت برکنار کردند و آنها را به کارهای اداری گماشتند. پس از آن، وی منشی دادگاهی شد که پیشتر رئیس آن بود. بعد از اعتراض زنان قاضی به این وضع، آنها را به عنوان کارشناس در دادگستری به خدمت گماردند. به گفتهٔ او: «ادامهٔ این وضع برای من غیر قابل تحمل بود بنابراین تقاضای بازنشستگی قبل از موعود کردم و با آن موافقت شد». چون کانون وکلای دادگستری مدتها پس از انقلاب بازگشایی نشده بود و بوسیله قوه قضائیه اداره می‌شد بنابراین با درخواست وکالت وی هم موافقت نمی‌شد و او عملاً چندین سال خانه نشین شد. در این مدت به تألیف چند کتاب و انتشار مقالات متعددی در نشریات ایران پرداخت تا این که در سال ۱۳۷۱ موفق به اخذ پروانهٔ وکالت شد و دفتر وکالت خود را تأسیس نمود.

او پس از اخذ پروانهٔ وکالت، دفاع از پرونده‌های بسیاری از جمله تعدادی پرونده‌های ملی را پذیرفت، مانند وکالت خانوادهٔ مقتولین قتل‌های زنجیره‌ای (فروهرها)، عزت‌الله ابراهیم‌نژاد که در حمله به کوی دانشگاه کشته شد و زهرا کاظمی عکاس مقیم کانادا که در ایران به قتل رسید. او در جریان ناآرامی‌های دانشجویی در سال ۱۹۹۹، شواهد و مدارکی دال بر دست داشتن برخی مقامات حکومتی در قتل دانشجویان دانشگاه تهران ارائه داد که منجر به بازداشت و حبس او برای سه هفته در سال ۲۰۰۰ شد. او وکیل تعدادی از چهره‌های سرشناس فرهنگی و مطبوعاتی بوده است، از جمله دکتر حبیب‌الله پیمان (به خاطر نوشتن مقاله و سخنرانی درباره آزادی بیان) عباس معروفی، سردبیر ماهنامهٔ گردون (به خاطر چاپ تعدادی مصاحبه و شعر) و فرج سرکوهی (سردبیر ماهنامهٔ آدینه). وی تعداد کثیری از پرونده‌های اجتماعی نظیر موارد کودک‌آزاری را هم بر عهده گرفته است، مانند آرین گلشنی، کودکی که بر اثر حضانت جدا از مادرش زندگی می‌کرد و بر اثر شکنجه در خانه نامادریش به قتل رسیده بود. او در بحث پرونده بین المللی ایران نیز فعال است.

در سال ۲۰۰۳ کمیتهٔ جایزه نوبل در نروژ به او جایزهٔ صلح نوبل را اعطا کرد. کمیتهٔ جایزه نوبل اعلام کرد که این جایزه به دلیل فعالیت‌های ایشان در زمینه حقوق بشر و ترویج مردم‌سالاری در ایران به ویژه در مورد حقوق زنان و کودکان، به وی اعطا می‌شود. در بخشی از بیانیهٔ کمیتهٔ اعطای جایزه گفته شد: «او به عنوان یک وکیل، قاضی، نویسنده و فعال حقوق بشر در ایران و در خارج از مرزهای این کشور همواره با صراحت صحبت کرده است». این کمیته همچنین اظهار امیدواری کرد که دادن جایزه صلح به یک زن مسلمان ممکن است در زمانی که منطقه خاورمیانه با تحولات فاحشی روبروست جنبش اصلاحات را در ایران احیا کند. در این سال پاپ ژان پل دوم، رهبر کاتولیک‌های جهان و واسلاو هاول، رئیس جمهوری سابق چک از دیگر نامزدهای جایزه صلح نوبل بودند.

وی بارها از بنیادگرایان ایران انتقاد نموده و جنبش اصلاح‌طلبان و روشنفکران در کشورهای اسلامی را ستود و در یک سخنرانی در دانشگاه مریلند ضمن دریافت درجه دکترای افتخاری از این دانشگاه عنوان داشت، اصلاح طلبان و روشنفکران اسلامی در سراسر جهان در حال ساختن جنبشی هستند که با تفسیر و تعبیر صحیح از قرآن و فقه اسلامی در مقابل حکومت‌های سرکوبگر بایستند. به گفته او روشنفکران، علما و اصلاح طلبان در سراسر جهان می‌توانند از طرق صلح آمیز مسلمانان را به سوی حکومت قانون و تعبیر صحیح از قوانین و احکام مذهبی راهنمایی کنند.» او همچنین به انتقاد از سیاست آمریکا در دخالت در امور ایران و سایر کشورها از جمله عراق پرداخت.

او اعتراض به کشتار مردم ایران پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران (1388) را در سازمان ملل مطرح کرد. پس از تصمیم اتحادیه اروپا برای اعزام هیئت به ایران، صدا و سیمای ایران که عملکرد آن مورد انتقاد قرار گرفته  در واکنش به اتحادیه اروپا اعلام کرد که این اقدام او به دلیل جایزه نوبل که گرفته بوده است.

او کتاب های مختلفی درباره حقوق زنان و کودکان نوشته است. او در سال ۲۰۰۶ کتابی با عنوان بیداری ایران درباره وضعیت ایران بعد از انقلاب اسلامی نوشت. او در حال حاضر در کنار وکالت، در دانشگاه نیز تدریس می‌کند. وی ازدواج کرده‌است و دارای دو دختر می‌باشد.

ادامه مطلب

» پیشنهاد می کنم لینک های زیر رو هم ببینید

• برگرفته از ویکیپدیا

1. بهترین فیلم
The Hurt Locker
بازیگران: Kathryn Bigelow, Mark Boal, Nicolas Chartier and Greg Shapiro

2. بهترین بازیگر نقش اول مرد
Jeff Bridges
برای فیلم Crazy Heart

3. بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
Christoph Waltz
برای فیلم Inglourious Basterds

4. بهترین بازیگر نقش اول زن
Sandra Bullock
برای فیلم The Blind Side

5. بهترین بازیگر نقش مکمل زن
Mo'Nique
برای فیلم Precious : بر اساس رمان Push نوشته ی Sapphire

6. بهترین فیلم انیمیشن
Up
به کارگردانی Pete Docter

7. بهترین کارگردان هنری
Rick Carter و Robert Stromberg
برای فیلم Avatar

8. سینماتگرافی
Mauro Fiore
برای فیلم Avatar

9. بهترین کارگردانی
Kathryn Bigelow
برای فیلم The Hurt Locker

و ...

من به شدت پیشنهاد می کنم فیلم Avatar رو ببینید!!! (حتما!)

» پیشنهاد می کنم لینک های زیر رو هم ببینید

• وب سایت رسمی اسکار، فهرست کامل برنده ها

از سر باکاری، رفتیم یک سفر کاری!
جاتون خالی خوش گذشت، یه چند جا رفتیم، اول رفتیم خرید، بعد رفتیم سر کار، بعد یه چیزی خوردیم، بعد رفتیم خرید، بعد یه چیزی خوردیم، بعد خوابیدیم، بعد رفتیم سر کار، بعد رفتیم خرید، بعد یه چیزی خوردیم، بعد رفتیم خرید، بعد رفتیم یه چیزی خوردیم، بعد یه کم خوابیدیم، بعد رفتیم سرکار، بعد رفتیم خرید، بعد یه چیزی خوردیم، بعد رفتیم خرید، بعد رفتیم یه چند جا رو گشتیم، بعد وسطش هی می رفتیم خرید، بعد روز آخر رفتیم سر کار، بعد یه چیزی خوردیم، بعد رفتیم ساحل، بعد دیگه وقت نشد که بریم خرید!!! برگشتیم!

ادامه سفرنامه قشم!

ادامه عکس ها

» پیشنهاد می کنم لینک های زیر رو هم ببینید

• عکس های بیشتر به زبان گوگل
• عکس های بیشتر به زبان یاهو
• عکس های بیشتر به زبان بینگگگگگ
• عکس های بیشتر به زبان آلتاویستا
• عکس های بیشتر به زبان GSMArena
• و این هم نگاه سه بعدی به روش GSMArena

پست گذاشتن یه کم سخت شده، وقتی تمام کسایی که دورت هستن یه جورایی خنجر به دستن، تازه اونم پشت سر!
آدم یه لحظه فک می کنه نباید به هیچ کس اعتماد کنه، وگرنه چوبشو می خوره. اونم چه جور.
من که تا حالا نتونستم به افراد زیادی اعتماد کنم، فقط چند نفر.

تا حالا فکر کردین اگه کسی یا کسایی پشت سرتون حرفایی بزنن که شما رو ناراحت می کنه اونم خیلی زیاد، و شما این موضوع رو بفهمین چه رفتاری می کنین؟ اگه شما خودتون پشت کسی یا کسایی چیزی بگین که اونا رو ناراحت بکنه، و اونا متوجه بشن، انتظار دارین چه رفتاری بکنن؟
حالا اگه کسایی که پشت سرتون حرف می زنن صبح تا شب جا نماز آب بکشن چی؟
اگه شما از صبح تا شب جا نماز آب بکشین چی؟
فکر کردین اصلا جا نماز آب کشیدن خوبه یا بد؟

حالم از آدمایی که هیچ وقت خدا و پیغمبر از زبونشون نمیوفته اما کارای ساده ای که خیلی راحت میشه فهمید گناه بزرگی هستن رو انجام می دن، اونم چندین بار در روز به هم می خوره.

دلم نمی خواست کسی تو زندگیم سرک بکشه همونجوری که خودم هیچ وقت تو زندگی کسی سرک نمی کشم،
دلم نمی خواست کسی پشت سرم حرف بزنه همونجوری که خودم هیچ وقت غیبت نمی کنم،
دلم نمی خواست از کسی متنفر باشم چون هیچ وقت اینجور نبوده،
دلم نمی خواست به خاطر حرف های خاله زنکی گلایه و شکایت کنم، چون هیچ وقت نمی کردم،

آدم خیلی کارها رو دلش نمی خواد، اما مجبوره که انجام بده، خیلی چیزها رو دلش نمی خواد اما سرش میاد.

آدمه دیگه...

پی نوشت:
دور و برم پر شده از آدمای ترسو، دقت کردین، چقدر کامنت های ناشناس من دارم؟
هیچ کس حتی جرات نداره خودش رو بهم معرفی کنه، تا بفهمم با کیا طرفم!
نمی دونم از چی می ترسن، شده حکایت نمک خوردن و نمکدون شکستن.

این روزها حرف هایی به گوشم رسیده، از کسایی که یه روزایی بدون هیچ چشم داشتی از وقتم میزدم، مرخصی هام رو خرج می کردم، تا یه کمکی بهشون بکنم، توقعی نیست، فقط باز هم مثل همیشه از کمک کردن هیچ خیری ندیدم،
اما به قول یکی که واسم خیلی عزیزه، آدم کاراش رو واسه خدا بکنه کافیه، دیگه هیچ انتظاری از دیگران نباید داشت.

پی نوشت 2:
نمی دونم بعضی ها از چی میسوزن...

تصمیم گرفتم کمی به گذشته برگردم و یه ریزه حرف بزنم!
این مدت که پر بودم از چرت و پرت!

یه تکنیک جالب و ساده اما خیلی با حال واسه طراحی!
ممکنه خیلی هاتون (اونایی که وب سایت طراحی می کنن) دوست داشته باشین که یه تول تیپ (خیلی خوب بابا، حالا نزنین، عنوان شناور!) اختصاصی داشته باشن.
از اونجایی که ممکنه Javascript خوب کار نکردین یا بلد نباشین، یا دوست نداشته باشین کار کنین، یا عشقتون نکشه که کار کنین، یا اصلا به تو چه؟! من این چند تیکه کد رو اینجا معرفی می کنم، برین حال کنید!

خداوکیلی اگه به دردتون خورد یه صلوات به روح من بعد از مرگ بفرستین، اون موقع بیشتر لازم دارم!

a:hover {background:#ffffff; text-decoration:none;} /*BG color is a must for IE6*/a.tooltip span {display:none; padding:2px 3px; margin-left:8px; width:130px;}a.tooltip:hover span{display:inline; position:absolute; background:#ffffff; border:1px solid #cccccc; color:#6c6c6c;}

خدا رو به خاطر اینکه سیاه پوست نشدم شکر می کنم.
چون دلم نمی خواد هر وقت هم نژادای من رو نشون می دن همه یاد بدبختی و گرسنگی و فقر و عقب موندگی و ذلت و رنج بیافتن، خدایا شکرت.